Umut M. Berberoğlu

Son dönemde yükseköğretim dünyamızın fildişi kulelerinden aşağıya doğru öyle zarif, öyle “teselli verici” ipler sarkıtılıyor ki, hayran kalmamak elde değil. Bilimin, teorinin ve araştırmanın o ağır, insanı yoran koridorlarında kaybolmaktan sıkılanlar için artık kampüs bahçelerinde adeta birer hobi odası tasarlanıyor. Hem de öyle her yiğidin harcı olmayan, büyük bir sabır ve parmak hassasiyeti isteyen cinsten.

Malumunuz, akademi dediğimiz o koca çarkın dişlileri arasına sıkışıp kalmış bazı kadim kurallarımız vardı. Hani şu gençlerin ömür tükettiği, formüller ezberlediği, geceleri uykusuz kalıp “puan” kovaladığı meşhur genel yetenek sınavları... Meğer her kapıyı açmaya çalışan o meşhur anahtar, bazı kapıların zarafetini bozuyormuş. Kurallar koyulurken, “Ne gerek var canım bu yaştan sonra insanları test kitapçıklarıyla yormaya?” denmiş olacak ki, bazı özel zanaatların ve inceliklerin hatırına o baraj kapıları sonuna kadar açıverildi.

Şimdi bir düşünün; bir tarafta yıllarca dirsek çürüten, makale yazan, veri analizi peşinde koşan unvan avcıları; diğer tarafta ise hayatın ritmini parmaklarının ucunda tutmuş, sabrı ipe dizen üstatlar. Elbette geleneksel el sanatlarımızı geleceğe taşımak, onları kampüsün o soğuk havasıyla ısıtmak çok asil bir fikir. Ancak insan sormadan edemiyor: Yarın bir gün başka bir kadim el sanatı veya hobi için de benzer bir pratiklik sağlandığında, o çok titizlendiğimiz akademik cübbenin ağırlığı nereye evrilecek?

Belli ki niyet, usta ile çırağı doğrudan kürsüye taşımak. Fakat her şeyin bir usulü, her makamın da kendine has bir ağırlığı vardır. Biz yine de iyi niyetimizi koruyalım; umalım ki bu esnek ve sınavsız adımlar, gelecekte eğitimin ve liyakatin ipini tamamen gevşetmesin. Yoksa gün gelir, elimizde sadece çekilecek sabırlardan başka hiçbir şey kalmaz. Ve işte o zaman, kara taşların parladığı o dünyada, işin rengi çoktan beyazlamış olur.